Θα μπορούσαμε σήμερα, να αναθέσουμε σε ένα νέο «Ανώτατο Κακουργιοδικείο της Λειψίας» την απόδοση Δικαιοσύνης;

Ξέρετε, όπως εκείνο, που από τους τόσους και τόσους εγκληματίες, θα τιμωρούσε άλλη μια φορά με ποινές «χάδι», 5-6 και αν….

Εσείς που ακόμη ελπίζετε, έστω και σε ένα τέτοιο δικαστικό φιάσκο (στάχτης στα μάτια), που θα προκαλούσαν οι σημερινοί πολιτικοί, ματαιοπονείτε. Η συντριπτική τους πλειοψηφία, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι ή μετατρέπονται σε αδύναμες προσωπικότητες καθώς με το που πατούν το «πόδι» τους σε κάποιο πολιτικό χώρο (κόμμα κτλ) υποχρεώνονται να προδίδουν την ατομική τους κρίση σε μεγάλο βαθμό για την όποια ανάγκη επιβίωσής του. Είναι εξαρτώμενοι από τον κάθε κομματικό τους «σωλήνα» και ακολουθούν προδιαγεγραμμένα μονοπάτια είτε και νέα φωτοαντίγραφα τους, τα οποία ποτέ δεν θέτουν σε πρώτο πλάνο κάτι άλλο πέραν της εξασφάλισης όλων των προϋποθέσεων που οδηγούν στην δική τους πολιτική εξέλιξη και σταδιοδρομία. Για αυτούς η πολιτική, είναι η τέχνη της εξαπάτησης και της διαμόρφωσης μιας φαινομενικής πραγματικότητας, όπου οι έννοιες ακρωτηριάζονται για να μην υπηρετούν τον ορισμό τους αλλά το πολιτικό όφελος.., δηλαδή το οικονομικό τους κέρδος..

Έχοντας απέναντι τους, ανώριμους πολίτες και με αθέμιτα καλοπληρωμένο σύμμαχο, τα μέσα της υποτιθέμενης ενημέρωσης, απριόρι, εμφανίζονται παντού, όλοι τους, με τη «ταμπέλα» του «αθώου». Ακόμη και όσοι εξ αυτών, δήθεν «διαπομπεύονται» ή «κατακρίνονται»..

Πόσο αθώος όμως μπορεί να είσαι καλέ μου πολιτικέ, όταν καθημερινά εξαπατάς τους πολίτες, πότε με την πλάνη ενός ψευδούς διλήμματος, πότε εκθειάζοντας μια αβάσιμη κοινωνική συμμόρφωση, πότε με την επίθεση σου στο απέναντι πρόσωπο που επιχειρηματολογώντας σε εκθέτει (Ad Hominem), πότε με την τεχνική της αναπλαισίωσης, πότε με τη πλάνη της επιπόλαιης κατηγοριοποίησης (υπονόμευση..), πότε με την επίκληση σου στο συναίσθημα, πότε με την πλάνη της αγκύρωσης (φωνάζοντας, ζήτω που τελικά απλώς μάς βίασαν αλλά ευτυχώς δε μας σκότωσαν), πότε με την δήθεν λαϊκότητα σου από την οποία πέρασες και δεν ακούμπησες, πότε με την πλάνη του ρήτορα και τα διφορούμενα λόγια, πότε με τον κοινωνικό αυτοματισμό και την διασπορά της διχόνοιας, πότε με τη πλάνη της οπλισμένης ερώτησης (Loaded Question) και πότε με τη πλάνη του ντόμινου (Slippery Slope Fallacy);

Οι «καλλίτεροι» πολιτικοί έχουν «σπουδάσει» το ψέμα. Έχουν και πτυχία!  

Αλλά.., «έχουμε δημοκρατία» θα μας απαντήσουν. Κι έχουν δίκιο, είναι οι αιρετοί που τους επιτρέπεται να κάνουν ότι τους καπνίσει για 4 χρόνια! Ο λαός, τους έβαλε στο «σβέρκο» του. Κι αντί να αναρωτηθεί αυτός ο λαός (ο πολίτης ως μονάδα και όχι ως μέλος μιας υποομάδας..), που είναι, τελικά αυτή η δημοκρατία, την οποία όλοι επικαλούνται και να την απαιτήσει ενεργοποιώντας κάθε του ικανότητα σε κάποια δράση, είτε αποδέχεται ως «δημοκρατία» αυτό το έκτρωμα, της αυταρχικής ασυδοσίας είτε καταφεύγει στο να βάλλει κατά της πραγματικής δημοκρατίας μιας και την θεωρεί όνειρο απατηλό ή κακή «επιλογή», θεωρώντας ως λύση κάθε παράταιρη αντιδημοκρατική και ακραία φωνή.. «Έλα εσύ δράκουλα να φύγει το βαμπίρ» ένα πράγμα..

Όλα έχουν το τίμημα τους. Η προσωπική ανισορροπία, πληρώνεται ακριβά και η κοινωνική ακριβότερα. Γιατί άλλο πράγμα είναι η συνεργασία και η συλλογικότητα εκεί που απαιτούνται στα πλαίσια σύνθεσης και αλληλοσεβασμού και άλλο πράγμα η μετατροπή του ατόμου από αυτόνομη πηγή ιδεών και δράσεων, σε ένα στενόμυαλο «πλήθος» ή όπως αναφέρεται (δικαίως προφανέστατα) και υποτιμητικά, σε μια μάζα.

Στις υποτίθεται, ανεπτυγμένες χώρες σήμερα, η άλλοτε ιερή ατομικότητα και φυσικά το σύνολο των ατομικών δικαιωμάτων, που για να εδραιωθούν (μόλις τον περασμένο αιώνα), θυσιάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι, βρίσκονται πλέον στα δόντια μιας διεστραμμένης ελίτ και καταβροχθίζονται με την θέληση του ιδίου του ατόμου, διότι έπαψε να είναι και να λειτουργεί ως άτομο αλλά «σκέφτεται» και δρα ως πλήθος..

Έχοντας πια, μόνιμο το σύνδρομο της Genovese (επίδραση παρευρισκόμενων) ως και πολλά άλλα ακόμη χειρότερα, αυτό το πλήθος σήμερα, παραμένει όχι μόνο εξουδετερωμένο σε ατομικό επίπεδο αλλά και σε συλλογικό, καταδικασμένο μέσα από τις «στάνες» του ως αρνίον προς σφαγήν, να συμμορφώνεται σε παράλογες πληροφορίες, δαγκώνοντας μονίμως το δόλωμα, μιας υποσχόμενης κανονιστικής ουτοπίας..

Η λανθάνουσα αναστολή του πλήθους, είναι αδιάκριτη από το ίδιο. Μόνο αν αποστασιοποιηθεί ένα άτομο, μπορεί ως παρατηρητής πλέον, να διακρίνει τα αρνητικά ή τα θετικά. Αλλά αυτό, απαιτεί μεγάλο ψυχικό σθένος, υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας και προσωπική (πνευματική κυρίως) ανάπτυξη. Εκείνα τα συστατικά δηλαδή, που κλείνουν την πόρτα στο φόβο, στην απογοήτευση και στην ευκολία που φέρνουν ώστε να φτάνουμε ως και στη κατάντια, να ακολουθούμε μια ανθρώπινη ουρά, καλυπτόμενοι πίσω από τη πλάτη του μπροστινού μας, αντί να αγωνιστούμε, έχοντας το θάρρος της γνώμης μας.

Μέχρι και έναν σεβάσμιο Μητροπολίτη είδαμε και ακούσαμε πρόσφατα (με αφορμή τα ζητήματα των ομοφυλοφίλων), να «δημιουργεί» πλήθος (ομάδα)! Με τσιτάτα συντηρητισμού προς τέρψη των αδαών (τώρα θυμήθηκαν οι ιερείς ότι δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο, βλέπετε πάνε όλα πάνε επιλεκτικά και σύμφωνα με τις διαπραγματεύσεις..), ενώ πριν ήταν και εκείνος πιστός στις αντιχριστιανικές, αντιδημοκρατικές, νεοταξικές προσταγές των υποχρεωτικοτήτων και της παραβίασης του ανθρωπίνου αυτεξουσίου, που υποτίθεται υπερασπίζεται η χριστιανοσύνη.

Αλλά όταν ακόμη και οι πνευματικοί άνθρωποι, δεν ξέρουν κατά που να πάνε.. αφού έχουν χαθεί και διαστρεβλωθεί οι πρωταρχικές και οι βασικότερες αξίες του Ανθρώπου, πως να μην έχουμε κι αυτούς τους πολιτικούς; Αυτούς, ναι αυτούς, αξίζει να έχει ένας πολίτης, που όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με τα κοινά εκθέτοντας τον εαυτό του όπως οφείλει, αλλά ούτε καν προσέρχεται στην κάλπη. Έχουμε τους πολιτικούς που αξίζει ένα ευκολόπιστο πλήθος, που έφτασε να θεωρεί τη φτώχεια ως φυσικό φαινόμενο! Έχουμε πολιτικούς που ασκούν μια εξουσιαζόμενη εξουσία εναντίον εξουσιαζόμενων..

Να λοιπόν γιατί όσα κι αν υποστούμε, κανένα από τα δικά τους «δικαστήρια», δε θα μας γλιτώσει.

Κι αν σας ρωτήσω πάλι, θα μπορούσαμε να αναθέσουμε σήμερα, σε ένα νέο «Ανώτατο Κακουργιοδικείο της Λειψίας» την απόδοση Δικαιοσύνης; «Ρε δε μας …. με τις φιλοσοφίες σου» θα σκεφτείτε.. Ποια δικαστήρια, όταν η αδικία είναι νόμος με τις σφραγίδες ενός κράτους;

Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο. Η δικαιοσύνη είναι είδος εξαφανισμένο.. σε όλα τα μήκη κα πλάτη της γης.. Γιατί, το τι είναι δίκαιο, δε το ορίζουν οι δίκαιοι αλλά οι εγκληματίες ή συνήθεις «αθώοι» εγκληματίες για να δικάζουν πάντα τους άλλους … ή όσους δεν κατάφεραν να εγκληματήσουν σε υπερθετικό βαθμό.

Θα πρέπει να προηγηθεί ένας πόλεμος (ή ένα great reset σαν κι αυτό που προσπαθούν ήδη..), όπως με τα δάνεια των μετέπειτα «σωτήρων συμμάχων» και που θα φέρει στο προσκήνιο ένα αυταρχικό τέρας, που όχι μόνο θα έχει απειλήσει τους λαούς, αλλά θα τους έχει στη κυριολεξία κατασφάξει. Να υπάρχουν δηλαδή εκατομμύρια πτώματα, εκατοντάδες κατεστραμμένες πόλεις αλλά και πλούσιο κινηματογραφικό υλικό με φούρνους και σαπούνια από ανθρώπινο λίπος! Κυρίως όμως, να υπάρχει προοπτική, για μπίζνες πάνω σε ισοπεδωμένες χώρες και οικονομίες... Αν τα πτώματα, είναι αποτέλεσμα ενός λανθασμένου ιατρικού πρωτοκόλλου ενός άλλου τέρατος (κάποιου παγκόσμιου οργανισμού ιδιωτικών συμφερόντων ίσως..) στα πλαίσια μιας παγκόσμιας ειρηνικής «δημοκρατικής εταιρικής συμφωνίας» δεν «μετράνε», εκεί έχουμε κάτι παραπλήσιο του ανεκτού 5% σε απώλειες, όπως ορίζει η παράγραφος 20-1 στο στρατό κατά τη διάρκεια ασκήσεων....

Όταν ο θάνατος και η δυστυχία συμβαίνουν εν καιρό ειρήνης.., κανείς «αθώος» δε τους δίνει σημασία αν και εφόσον δεν γίνονται σοβαρό εμπόδιο για τις μπίζνες και τα κέρδη του.., ή αν δεν αποτελούν μια νέα δικαιολογία ατιμώρητης αισχροκέρδειας. Πόσο μάλλον ένα πλήθος που δεν αποτελείται από σκεπτόμενους αλλά από οπαδούς.. Μπορεί να έχει άποψη αυτός που κρέμεται πάνω σε ένα κάγκελο με στραμμένο το κεφάλι ανάποδα, για την επίμαχη φάση; Λέτε οι τότε Γερμανοί (όσοι τελικά ακολούθησαν τις παρλαπίπες του Αδόλφου) να είχαν συνειδητοποιήσει σε τι συμμετείχαν; Έπεσαν στο γκρεμό για μια ηδονική ιαχή μαζικής παραφροσύνης..

Οι γνωστοί ως «σύμμαχοι» κάποτε, δηλαδή οι σημερινοί «αθώοι» είχαν κάνει «όμορφα» και στα μουλωχτά τη «δουλίτσα» τους. Σήμερα, ακόμη πιο «έμπειροι» ξέρουν να «προξενούν» τους «πολέμους» μακριά από το σπιτάκι τους ακόμη πιο «όμορφα» αλλά και τις «ασκήσεις».. μακριά από το αίμα τους… Για αυτό το πλήθος των Γερμανών που ακολούθησε τη παράνοια, ήταν αδύνατο να γλιτώσει από τη παγίδα. Έτσι έσπειραν τη καταστροφή και καταστράφηκαν και οι ίδιοι, αποτυγχάνοντας πολλαπλώς. Κι όταν η παράνοια φάνηκε να ξεψυχά, αφήνοντας μια αίσθηση ικανοποίησης στα πλήθη, άλλαξε κρυφά τον ιματισμό της και από Γερμανικός Άξονας εμφανιζόταν πλέον ως Απελευθερωτικός Συνασπισμός !

Απόδειξη; Το ότι τους είναι αδύνατον να στήσουν πάλι αληθινά δικαστήρια.. γιατί αφού τώρα δεν υπάρχουν οι άλλοι, θα πρέπει να ξεδοντιάσουν τα δικά τους «τερατάκια», όπως εκείνο που έκοψε τη πρόσβαση για παράδειγμα, από τα atm, πολιτών επειδή δεν ήθελαν να αποδεχθούν ιατρικά πειράματα στα σώματα τους. Μεγάλο μέρος από αυτά που ονειρευόταν ο Χίτλερ, το πέτυχαν οι πολέμιοί του. Έλεγχο των μαζών, κεντρική εξουσία, παγκοσμιοποίηση, ανελευθερία με πρόσχημα την ασφάλεια, ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης, υποχρεωτικότητες, περιορισμοί κτλ.. Από τότε και όσο δεν εμπλέκονται ως «αμυνόμενοι» είτε ως «υπερασπιστές», γιγαντώνουν με τρόπο «κρυφοναζιστικό» την δική τους εγκυρότητα στην απονομή δικαιοσύνης, αυτή τη φορά όμως για τους δικούς τους λαούς που όσο κι αν αδικούνται και στο βαθμό που αδικούνται, τους «ταΐζουν» ανταποδοτικά με την πολύ δύσκολη να διατηρηθεί «ειρήνη» και το σύμβολο (το όποιο σύμβολο) μιας «καλής πλευράς». Πως λέει ο «δικός» μας νεοταξίτης με το 1,5 εκατομμύριο πόθεν έσχες, για τη σωστή πλευρά της ιστορίας; Αυτό ακριβώς.

Της ίδιας πλευράς δηλαδή, που τότε, αφού γνώριζε ότι το θηρίο του Α' παγκοσμίου πολέμου δε θα καταδίκαζε τα χέρια του, αποφάσισε να στήσει την αποκαλούμενη δίκη της Νυρεμβέργης στο επόμενο παγκόσμιο προμελετημένο και υποκινούμενο έγκλημα. Τώρα «θηρίο» πλέον η ίδια, ότι θετικά αποκόμισε η ανθρωπότητα με τις μετέπειτα συνθήκες ειρήνης, ελευθερίας, βιοηθικής κ.α., τα αγνοεί ή τα παραφράζει. Οι συνθήκες και οι διατάξεις που υπογράφηκαν παράπεσαν κάτω από τους σωτήριους μεγάλους φακέλους, με τις παραγγελίες δισεκατομμυρίων και τα emails που διαγράφηκαν...

Έχοντας λοιπόν φορέσει, οι από τότε «δικαστές» τον χιτώνα της αθωότητας, χάρισαν μετέπειτα την ίδια γκαρνταρόμπα στους αντικαταστάτες τους, που εφαρμόζουν το δίκαιο μόνος προς τον ηττημένο (δεν δικάστηκε κανείς για τον βομβαρδισμό του Αμβούργου με φώσφορο ή τον βομβαρδισμό της Χιροσίμας με ατομική βόμβα). Για αυτό ρωτάμε ταπεινά και ανθρώπινα, ποιος, που και με ποιο τρόπο θα τολμούσε να τους ξεγυμνώσει; Ποιος θα μπορούσε να πάει κόντρα στο «κατεστημένο» των «μονίμως αθώων»; Το πλήθος ή ο άνθρωπος; Είσαι άνθρωπος συνάνθρωπε ή ένα κοινό μαζικής χειραγώγησης;

Το «σύστημα» τους, δεν είναι μόνο «πολεμικό». Πρώτα από όλα ήταν και παραμένει, βαθιά κοινωνικό. Εδώ δεν έχουμε να συλλάβουμε, ώστε να το απονευρώναμε, για ακόμη μια φορά φανερούς ένστολους ναζιστές, για να ξεκινούσαμε ξανά, με κάποιον σαν τον Βίλχελμ Φρικ που θα κρυβόταν όπως τότε στα περίχωρα του Μονάχου. Ούτε θα ανακαλύψουμε ξαφνικά, τα ίδια τα πτώματα τους αλλά και τη δολοφονημένη τους οικογένεια, από τα ίδια τους τα χέρια, όπως στη περίπτωση της Μάγδας Γκαίμπελς που αυτοκτόνησε μαζί με το σύζυγό της, αφού πρώτα δηλητηρίασε τα έξι της παιδιά! Τώρα κανείς από όσους υπογράφουν και παίρνουν το «δημοκρατικό μισθό» τους, δεν αποχωρίζεται τη πολυτελή του βίλα και σε αυτήν δε φτάνει η «Δικαιοσύνη» που οι ίδιοι θέσπισαν... Το «σύστημα» τους, απολαμβάνει το ισόνομο και δημοκρατικό του «ακαταδίωκτο». Το λένε και στα δελτία τους, όπως λένε τον καιρό, σα να μην τρέχει τίποτα..

Αναλογιστείτε λίγο.. το σύστημα αυτό, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, είναι ακριβώς το ίδιο που έθεσε το κατηγορητήριο στη δίκη της Νυρεμβέργης!

Πρώτα την συνομωσία (δεν εφευρίσκανε τότε συνομωσιολόγους;)! Έπειτα τα εγκλήματα κατά της ειρήνης (όχι τα δικά τους βεβαίως), μετά τα εγκλήματα πολέμου (εκτός των δικών τους πάλι) και τέλος τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (τα οποία αναγνώρισαν μόνο αν τα διέπρατταν οι ορισμένοι ως εχθροί)! Δηλαδή για όλα όσα το ίδιο σήμερα θα έπρεπε να βρίσκεται στο εδώλιο και να απολογείται... πριν την οριστική και βέβαιη καταδίκη του!

Αλλά.. από ποιον;

Πως θα τους μετατρέψουμε σε λίγους και ηττημένους ενόχους όταν είναι πολλοί και «νόμιμα» ένοχοι και με τη ταμπέλα των νικητών παντού; 800 διαφορετικά άτομα επί 4 βάρδιες έχει ο νεοταξίτης να τρέχουν να τον «αθωώνουν» για να βγάλουν κι αυτοί το ψωμάκι τους. Εκείνη τη μεταπολεμική περίοδο, οι μετρημένοι ένοχοι ήταν ευκόλως προσβάσιμοι. Σήμερα εκείνοι που εκβίασαν με τη σφραγίδα του «νόμου» και επέβαλαν την ανθρωπότητα στο έγκλημα των υποχρεωτικών ιατρικών πράξεων είναι πάρα πολλοί και διασκορπισμένοι σε όλο το πλανήτη! Οι ίδιοι οι πολίτες δε σε ένα μεγάλο τους ποσοστό, εθελοντές σε αυτήν την υποδούλωση! Σα να έγινε όλος ο πλανήτης η Γερμανία του Γ΄ Ράιχ! Η προπαγάνδα τους έφτασε να μην έχει αντίπαλο, ούτε καν μια άλλη προπαγάνδα. Η αυταρχικότητα, έγινε εκτάκτου ανάγκης «επιστήμη», ο εκβιασμός, ατομική ευθύνη «κοινωνικής συνέπειας» και ο κάθε ηρωικός αντίλογος σε όλο αυτόν τον νόμιμο παραλογισμό, «τρομοκρατική-αντιδημοκρατική ενέργεια».

Και το χειρότερο τραγικό – αστείο; Σήμερα δεν βάζουν το αστέρι της μισανθρωπίας και του ρατσισμού στο στήθος σε όποιον δεν αποδέχεται τη διαφθορά, αλλά σε εκείνους που την αποδέχονται! Ως βραβείο! Δεν τιμωρούν όσους στιγματίζονται κι όσους στρέφονται κατά της ανθρωπότητας ξεκινώντας από τον ίδιο τους τον εαυτό, αλλά όσους προσπαθούν να ζήσουν δίκαια και ελεύθερα. Η κανονικότητα που θα έπρεπε να έχουμε κατακτήσει, μετά από εκείνα τα ιστορικά παθήματα, είναι τώρα η «αρνήτρια» και ένας εχθρός που καταδικάζουν τα νέο-γκεμπελικά μέσα χειραγώγησης, καθημερινά και από παντού. Η αντικανονικότητα, βαπτίστηκε κανονικότητα και εδραιώθηκε.

Γιατί όλα πάνε πυραμιδωτά. Φιλτράρονται σαν ένα υγρό που ρέει προς τα κάτω, από τους κόκκους των εξαρτημένων μαζών. Όσο πιο πάνω κοιτάς, βλέπεις η «υπόθεση» να «κλείνει» όλο και περισσότερο, καθώς, έχουν οριστεί οι πάντες «αθώοι» και οι τέρμα πάνω, ακόμη πιο «αθώοι» από όλους τους προηγούμενους.

Γιατί από ξεχωριστές υπάρξεις, μετατραπήκαμε και παραμένουμε ένα πλήθος, η ίδια στέρεα βάση για τη διαολεμένη πυραμίδας τους. Είμαστε μια καταδικασμένη ουρά που δεν απαιτεί κι ούτε δημιουργεί λύσεις αλλά επαιτεί αριθμούς προτεραιότητας.

Ότι μας υποδείξουν οι «αθώοι» ως σωστό, ως καλύτερο, ως αναγκαίο, ως μισητό.., εμείς λέμε ναι, λέγοντας, έλα μωρέ.. «αθώοι» το λένε, άρα έχουν δίκιο, που δεν πρέπει να υπάρχει ΔΙΚΑΙΟ.

Η πλειοψηφία δεν έχει δίκιο, όπως ευρέως έχει θεωρηθεί. Απλά, έχει τη δυνατότητα σε ορισμένες περιπτώσεις να κρίνει ένα αποτέλεσμα, το οποίο όμως θα έχει άμεση επίπτωση και στους ανθρώπους που δε συμφωνούν σε αυτό.

Ωστόσο, η πλειοψηφία δεν εξασφαλίζει το ορθό από την άποψη του σωστού, του αποτελεσματικού, του ικανοποιητικού. Αν αναλογιστεί κάποιος ότι ψηφίζονται άνθρωποι που δοκιμάστηκαν στις προηγούμενες θητείες και κρίθηκαν ανεπαρκείς, εμφανίζουν συμπεριφορά κακοποιητική και τοξική ή έχουν ανευθυνότητα.

Δεν μπορούμε να αποδίδουμε όμως δίκαιο σε μία απόφαση επειδή απλά συναινούν σε αυτή οι περισσότεροι. Αν έξι άτομα συμφωνούσαν πως θέλουν να ουρήσουν στο κρεβάτι μου αυτή θεωρείται σωστή επιλογή απλά και μόνο επειδή συμφωνούν έξι άτομα απέναντι σε εμένα που είμαι μία;

Το Σωκράτη τον καταδίκασε η πλειοψηφία της εποχής, όπως και τον πρωτομάρτυρα Στέφανο ο όχλος τον έσυρε και τον λιθοβόλησε μέχρι θανάτου.

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ηθική την επίθεση ορισμένων σε έναν ή λιγότερο απλά επειδή υπερισχύουν ποσοτικά οι πρώτοι; Όχι βέβαια..

Το ότι σέβομαι μία απόφαση που στηρίζεται σε έναν κυρίαρχο δημοκρατικό θεσμό είναι αδιαμφισβήτητο. Ωστόσο, δε δεσμεύομαι να τη θεωρώ σωστή ή να μη διακρίνω την έλλειψη παιδείας, γνώσης, αντίληψης πίσω από αυτή.

Είναι σημαντικό να δομηθεί ένα κλίμα διαλόγου, όπου η προσωπική άποψη θα μπορεί να συζητιέται ελεύθερα και να μην καταπιέζεται η μειοψηφία έναντι μία πλειοψηφίας η οποία τις περισσότερες φορές συμπεριφέρεται αλαζονικά.

Διαχρονικά, ο όχλος και η πλειοψηφία με φοβίζει. Επιθυμούσα πάντα να μην ανήκω στους πολλούς και θεωρώ ότι αυτό όχι μόνο δε με μειώνει, αλλά με υπερυψώνει.

Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται αποκλειστικά η πλειοψηφία ως απόδειξη δικαίου, απλά ως ένας κυρίαρχος αφουγκρασμός μία συγκεκριμένης άποψης ή ιδεολογίας.

Είναι, απλά, μία άποψη που υπερισχύει. Όχι η ορθή ή η σωστή.

Το δίκαιο δεν είναι κτήμα ενός, δύο, χιλίων, εκατομμυρίων. Το σωστό ανήκει στη Δικαιοσύνη και ακόμα αν κανείς δεν το ασπάζεται, αυτό δεν παύει να αξίζει και να έχει ουσιώδη υπόσταση.

Για αυτό και είναι σημαντικό να ενημερώνόμαστε, να μαθαίνουμε, να συμμετέχουμε στα κοινά που αποτελούν το οξυγόνο της ζωής και της Δημοκρατίας. Έτσι, με αυτό τον τρόπο, δεν επιτρέπουμε σε τοξικές απόψεις ανθρώπων να κυριαρχούν και να ενδυναμώνονται.

Μαρία Σκαμπαρδώνη
Δημοσιογράφος

Στο διαρκώς εξελισσόμενο τοπίο της ανθρώπινης κοινωνίας, η δύναμη της σκέψης και η επιμονή να υποστηρίζει κανείς τις ιδέες του είναι οι κρίκοι που οδηγούν την πρόοδο.

Ωστόσο, η σκέψη μπορεί να είναι μια δύσκολη προσπάθεια, η οποία συχνά αντιμετωπίζεται με αντίσταση και σκεπτικισμό.

Μπροστά σε αυτές τις προκλήσεις, πρέπει να ανανεώσουμε την πίστη μας στην υπόσχεση μιας νέας γενιάς, μιας γενιάς ικανής να αγκαλιάσει τον μανδύα της δημιουργίας μιας πιο ορθολογικής κοινωνίας.

Η μεταμόρφωση που επιδιώκουμε μπορεί να είναι σταδιακή, αλλά η δυνατότητα για πραγματική αλλαγή βρίσκεται στα χέρια εκείνων που μπορούν να αναστήσουν τη λάμψη των ιδεών και να τις εφαρμόσουν για το κοινό καλό της ανθρωπότητας.

Αυτό το δοκίμιο διερευνά τη σημασία της καλλιέργειας της πίστης στη δύναμη των ιδεών για να εγκαινιάσει ένα λαμπρότερο μέλλον.

Η φράση «η σκέψη είναι δύσκολη, οπότε αφήστε το κοπάδι να είναι ο κριτής» υπογραμμίζει εύστοχα τον πειρασμό να συμμορφωθείτε με τη δημοφιλή γνώμη αντί να εμπλακείτε σε κριτική σκέψη.

Ωστόσο, είναι επιτακτική ανάγκη να απεγκλωβιστούμε από αυτή τη νοοτροπία και να εμπιστευτούμε τις δυνατότητες μιας νέας γενιάς.

Είναι οι λαμπαδηδρόμοι που μπορούν να αναβιώσουν τα ιδανικά που έχουν χάσει τη λάμψη τους τις τελευταίες δεκαετίες.

Καθώς οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν πολύπλοκες προκλήσεις, όπως η περιβαλλοντική υποβάθμιση, η κοινωνική ανισότητα και η πολιτική πόλωση, είναι καθήκον μας να ενδυναμώσουμε τη νεολαία με τα εργαλεία να σκέφτονται κριτικά και να ενεργούν με θάρρος και όχι δουλικά!

Αλλά η ανθεκτικότητα αυτών των ιδεών είναι αυτό που καθορίζει την πρόοδο.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η απόρριψη μιας ιδέας δεν είναι αποτυχία, είναι μια ευκαιρία για τελειοποίηση.

Η ιστορία της ανθρώπινης προόδου είναι γεμάτη από παραδείγματα ιδεών που αρχικά απορρίφθηκαν αλλά αργότερα υιοθετήθηκαν ως μετασχηματιστικές δυνάμεις.

Για παράδειγμα, η έννοια της δημοκρατίας, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών και τα πολιτικά δικαιώματα αντιμετώπισαν σφοδρή αντίθεση πριν γίνουν ακρογωνιαίοι λίθοι της σύγχρονης κοινωνίας.

Η «λυδία λίθος» για την αξία οποιασδήποτε ιδέας είναι η ικανότητά της να υπηρετεί το κοινό καλό της ανθρωπότητας.

Η πρόοδος της κοινωνίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εφαρμογή ιδεών για τη βελτίωση όλων.

Εξετάστε τις καινοτομίες στην ιατρική, την τεχνολογία και την κοινωνική πολιτική που έχουν βελτιώσει τη ζωή δισεκατομμυρίων.

Ιδέες που προκύπτουν από πέντε δεκαετίες περισυλλογής μου, έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν σε αυτήν την κοινή πρόοδο.

Είναι απαραίτητο να καλλιεργηθεί η πεποίθηση ότι οι ιδέες, ακόμη και όταν συναντούν αντίσταση, μπορούν να οδηγήσουν σε θετικές αλλαγές για την κοινωνία στο σύνολό της.

Η πίστη στη μεταμορφωτική δύναμη των ιδεών, που γεννήθηκε από δεκαετίες περισυλλογής, είναι μια απόδειξη του διαρκούς ανθρώπινου πνεύματος.

Μεταδίδοντας αυτή την πίστη στις μελλοντικές γενιές, τις εμποτίζουμε με τον ίδιο μεταμορφωτικό ζήλο.

Είναι μέσα από τη συλλογική τους προσπάθεια που τα ιδανικά της δημιουργικότητας, της φαντασίας και της αρμονίας με τον φυσικό κόσμο μπορούν να πραγματοποιηθούν στο εγγύς μέλλον.

Αυτό το όραμα δεν είναι μια μοναχική προσπάθεια αλλά μια συλλογική δέσμευση για την ευημερία της ανθρωπότητας.

Σε έναν κόσμο που συχνά δίνει προτεραιότητα στη συμμόρφωση έναντι της καινοτομίας, η καλλιέργεια της πίστης στην υπόσχεση μιας νέας γενιάς είναι υψίστης σημασίας.

Με επιμονή και αποφασιστικότητα, ο μεταμορφωτικός ζήλος των σημερινών οραματιστών θα βρει τη θέση του στα χρονικά της ιστορίας ως δύναμη θετικής αλλαγής.

Στοχαστής της Ελευθερίας και της Οικολογίας

Οι πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, έδειξαν περίτρανα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν και να ανατραπούν.

Ανέδειξαν επίσης, ότι με την μεγάλη απόχη οι νυν πολιτικοί σχηματισμοί που υφίστανται δεν καλύπτουν τις "ανάγκες" πλέον του σχεδόν 50%  των ψηφοφόρων.

Καθότι κάνεις δεν δίνει λύση υπαρκτή αλλά και βιώσιμη  στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη ως προς τα προβλήματα πρωτίστως της επιβίωσης του.

Το μήνυμα δόθηκε σε κάθε κατεύθυνση.

Στον απλό πολίτη, σε κάθε ενεργό ή μη πολίτη, ακόμη και σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς.

Είναι ένα και ξεκάθαρο πλέον.

Ήρθε η ώρα πλέον να ενεργοποιηθεί, είναι επιτακτική η ανάγκη να συνδράμει ενεργά, ώστε να πάρει τη ζωή τη δική του και της οικογένειας του στα χέρια του.

Το μήνυμα , θεωρώ όμως ότι ΔΕΝ το "λαμβάνει" μια αλαζονική, εκδικητική και συνάμα κυβέρνηση "μοναρχίας".

Το μήνυμα προς μια κυβέρνηση της μίας οικογένειας,  με ομολογουμένως πολλά μέλη που ζουν από την πολιτική, γιατί απλά ΔΕΝ τους ενδιαφέρει ο "άνθρωπος", αλλά η δική τους οικογενειακή - πολιτική επιβίωση.

Στο σημείο αυτό, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η συνδρομή  του “THINK TANK”  απ' την ομάδα ενεργών πολιτών πολιτικής σκέψης  "ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ" ήταν πολύ σημαντική στο να ανοίξουμε, ως πολίτες, τους οπτικά  "περιορισμένους" ορίζοντες μας και πιστεύω ότι αυτή ήταν η αρχή και ήταν πολύ σημαντική για το μέλλον.

Ένα μικρό «λιθαράκι» που μπορεί να γιγαντωθεί με την συμβολή όλων μας ώστε να μην ακούγεται το τετριμμένο  ότι “όλοι είναι ίδιοι”.

Γιατί;

Πολύ απλά γιατί "εσύ" θα έχεις την ενεργή συμμετοχή στην αλλαγή, την ανατροπή του πολιτικού καθεστώτος που δεν σε καλύπτει.

Όταν αλλάξουμε νοοτροπία, υπάρχει ελπίδα, λύση στο πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος η οποία είναι υπαρκτή.

Όλοι εμείς, ενωμένοι.

Βάζοντας "πρώτα τον άνθρωπο" ως προτεραιότητα, ανεξάρτητου πολιτικής τοποθέτησης.

Εκπαιδευτικός

Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε διαμορφώνεται από τις δομές του κράτους, του καπιταλισμού, της ιεραρχίας και της κυριαρχίας.

Όμως, το να οραματιστούμε έναν κόσμο χωρίς αυτά τα συστήματα είναι μια ισχυρή άσκηση για τη διερεύνηση των δυνατοτήτων για ένα πιο δίκαιο και βιώσιμο μέλλον.

Ένας κόσμος χωρίς κράτος δεν σημαίνει απαραίτητα χάος.

Μπορεί να σημαίνει μια στροφή προς την αποκεντρωμένη διακυβέρνηση.

Οι τοπικές και κοινοτικές δομές λήψης αποφάσεων μπορούν να ενδυναμώσουν τα άτομα, ενισχύοντας το αίσθημα ιδιοκτησίας και ευθύνης.

Οι άμεσες δημοκρατίες και οι διαδικασίες που βασίζονται στη συναίνεση μπορούν να βοηθήσουν στην αποτελεσματική αντιμετώπιση συλλογικών ζητημάτων.

Χωρίς καπιταλισμό, οι κοινωνίες μπορούν να αγκαλιάσουν συνεταιριστικές οικονομίες όπου οι πόροι και ο πλούτος ανήκουν και διαχειρίζονται συλλογικά.

Αυτό το εναλλακτικό μοντέλο εστιάζει στην κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών και όχι στο κέρδος.

Οι συνεταιρισμοί εργαζομένων, τα καταπιστεύματα γης στην κοινότητα και τα δίκτυα κοινής χρήσης πόρων μπορούν να προωθήσουν την οικονομική ισότητα.

Η εξάλειψη της ιεραρχίας είναι μια κρίσιμη πτυχή για τη δημιουργία ενός πιο δίκαιου κόσμου.

Οι ιεραρχίες συχνά διαιωνίζουν τις ανισότητες με βάση τη φυλή, το φύλο και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση.

Μια πιο ισότιμη κοινωνία μπορεί να επιτευχθεί αποτιμώντας διαφορετικές προοπτικές και διασφαλίζοντας ότι η εξουσία κατανέμεται πιο δίκαια.

Αντί να βασίζεται στο κράτος, ένας κόσμος χωρίς κυριαρχία θα μπορούσε να προωθήσει συστήματα αλληλοβοήθειας.

Οι κοινότητες θα μπορούσαν να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους, δημιουργώντας ένα δίχτυ ασφαλείας βασισμένο στην αλληλεγγύη και την ενσυναίσθηση.

Ένα τέτοιο σύστημα θα έδινε προτεραιότητα στην ευημερία όλων των μελών παρά στα συμφέροντα των λίγων.

Η απομάκρυνση από τον καπιταλισμό και τις κρατικές πολιτικές μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μεγαλύτερη εστίαση στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Αντί να δίνουν προτεραιότητα στην ατελείωτη ανάπτυξη και το κέρδος, οι κοινότητες θα μπορούσαν να δώσουν έμφαση στις βιώσιμες πρακτικές, τη διατήρηση και μια αρμονική σχέση με το περιβάλλον.

Για να επιτευχθεί ένας άπατρις, μη καπιταλιστικός κόσμος, είναι απαραίτητος ένας πολιτισμικός μετασχηματισμός.

Οι άνθρωποι πρέπει να είναι πρόθυμοι να δώσουν προτεραιότητα στη συνεργασία, την ενσυναίσθηση και τη βιωσιμότητα έναντι του ανταγωνισμού και του κέρδους.

Η εκπαίδευση και η συλλογική ευαισθητοποίηση είναι απαραίτητες για την οικοδόμηση μιας τέτοιας κουλτούρας.

Ένας κόσμος χωρίς κράτος και καπιταλισμό δεν σημαίνει απομόνωση.

Η παγκόσμια συνεργασία γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη απουσία κυρίαρχων κρατών.

Η διεθνής συνεργασία που βασίζεται σε κοινές αξίες και αρχές μπορεί να αντιμετωπίσει κοινές προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή, οι πανδημίες και οι συγκρούσεις.

Ελλείψει παραδοσιακών συστημάτων δικαιοσύνης που βασίζονται στο κράτος, οι κοινότητες μπορούν να αναπτύξουν εναλλακτικούς μηχανισμούς επίλυσης συγκρούσεων με βάση τη συμφιλίωση, την αποκατάσταση και τη θεραπεία.

Η δικαιοσύνη γίνεται μια διαδικασία αντιμετώπισης της ζημίας και αποκατάστασης των σχέσεων αντί για τιμωρητικά μέτρα.

Η τεχνολογία μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς κράτος και καπιταλισμό.

Το blockchain και οι αποκεντρωμένες τεχνολογίες μπορούν να επιτρέψουν τη διαφανή και υπεύθυνη διακυβέρνηση, ενώ η αυτοματοποίηση μπορεί να απαλλάξει τα άτομα από την εκμεταλλευτική εργασία.

Η δημιουργία ενός κόσμου χωρίς κράτος, καπιταλισμό, ιεραρχία και κυριαρχία δεν είναι μια μοναδική προσπάθεια.

Απαιτεί συνεχή προσαρμογή και μάθηση από εμπειρίες.

Η ευελιξία και η δέσμευση για τη βελτίωση αυτών των νέων συστημάτων είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία τους.

Ένας κόσμος λοιπόν χωρίς κράτος και καπιταλισμό, και με μειωμένη ιεραρχία και κυριαρχία, οραματίζεται μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη ευημερία, η συνεργασία και η βιωσιμότητα είναι πρωταρχικής σημασίας.

Είναι μια αλλαγή παραδείγματος που αμφισβητεί την κατάσταση που ήταν πριν και μας καλεί να αμφισβητήσουμε τις υπάρχουσες δομές και κανόνες εξουσίας.

Αν και μπορεί να φαίνεται σαν μια ριζική απόκλιση από την τρέχουσα πραγματικότητά μας, η επιδίωξη ενός τέτοιου κόσμου μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο δίκαιη και αρμονική παγκόσμια κοινότητα, όπου η συλλογική ευημερία όλων υπερισχύει των συμφερόντων λίγων προνομιούχων.

Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουνίου οι μνήμες με πήγαν πολύ πίσω σε χρόνια που δεν έζησα...

49 χρόνια πίσω λοιπόν η ιστορία δείχνει ότι κάνει κύκλο...

Ένας κύκλο που ζητάει ανανέωση με νέες ιδέες, πιο φιλελεύθερες...;;

Η Ελληνική κοινωνία όμως έχει τις βάσεις για να τις δεχτεί;;;

Τον Αύγουστο του 74' ήρθε (έφεραν) από την Αμερική τον Ανδρέα Παπανδρέου και δημιουργήθηκε ένα νέο κόμμα εξουσίας με σκοπό να κυβερνήσει την χώρα απευθυνόμενη σε πολίτες του δημοκρατικού τόξου και παράλληλα να ενώσει την κυνηγημένη αριστερά και το κέντρο αλλάζοντας ριζοσπαστικά αρκετά πράγματα στην καθημερινότητα και στον τρόπο ζωής της ελληνικής κοινωνίας...

Η κοινωνία τον δέχτηκε, τον αγκάλιασε, τον αγάπησε όσο κανέναν άλλον...

Αυτή την στιγμή βιώνουμε 5 σχεδόν δεκαετίες μετά, ένα ίδιο η σχεδόν ίδιο σκηνικό...

Τον Αύγουστος του 23 έρχεται από το πουθενά ένας νέος άνθρωπος και αναλαμβάνει ένα μήνα μετά την ηγεσία ενός αριστερού κόμματος με σκοπό να ενώσει και πάλι το δημοκρατικό τόξο της ελληνικής κοινωνίας μιας και στις τελευταίες εκλογές η αύξηση των ποσοστών της δεξιάς και ακροδεξιάς ήταν αποτέλεσμα κακών επιλογών από τις πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις του κεντροαριστερού χώρου, ένας χώρος που από τον Μάιο έδειξε ότι είναι "ορφανός" μιας και λείπει το πρόσωπο που μπορεί να εμπνεύσει, να ενώσει και να κλείσει τις ορέξεις σε κάθε είδους "φασίστα" πόσο μάλλον αυτών που φορούν τον μανδύα του δημοκράτη πατριώτη....

Το ερώτημα για μένα είναι ο Στέφανος μπορεί;;

Μπορεί να ξεσηκώσει την ελληνική κοινωνία και να της δώσει όραμα;;

Μπορεί να κάνει ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος ώστε να επιστρέψει η ευημερία στο κοινωνικό σύνολο;;

Μπορεί να υποστηρίξει την δημοκρατία που τόσο πολύ έχει ανάγκη αυτός ο τόπος;;;

Μπορεί να προστατεύσει την δικαιοσύνη ώστε να ξαναγίνει ανεξάρτητη και να πάψει η όποια αμφισβήτηση υπάρχει;;;

Στην μελλοντική του κυβέρνηση μπορεί να πετύχει το ακατόρθωτο "πρώτα οι άνθρωποι και μετά οι αριθμοί";;;

Τα κοινά σημεία του "τότε" με το "σήμερα" πολλά καθώς και οι διαφορές που υπάρχουν...

Το σύστημα ξέρει... Εμείς;;;;

Ελεύθερος επαγγελματίας

Σε Ε.Ε. & ΗΠΑ οι πολιτικοί με σοβαρό πολιτικό λόγο, θέσεις, ιδέες, τοποθετήσεις, απόψεις και με δυνατότητα να παρουσιάσουν ή να επιδείξουν σοβαρό έργο έχουν εκλείψει, πλην μεμονωμένων εξαιρέσεων, μετρημένων και αυτών  στα δάχτυλα του χεριού.

Το "έχουν ονομάσει"  παγκοσμιοποίηση, παγκόσμια διακυβέρνηση, Ν.Τ.Π. σε ένα ολόιδιο μοτίβο προβολής.

Προβολής του "Πολιτικού Άντρα" κι όχι συγκεκριμένων προγραμμάτων θέσεων - απόψεων για το κοινό καλό.

Ίδιο μοτίβο παντού.

Την προβολή της οποίας διαφορετικότητας & μόνο.

Προσπαθώντας να τραβήξουν αναλόγως το target group που "στοχεύουν".

θεωρητικά "Παρατηρούν" τα "κενά" που υπάρχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Η αυτοπροβολή τους όχι με προγράμματα, αλλά με "εικόνες".

Ένα πρόσωπο, ένα ντύσιμο, έναν σεξουαλικό ίσως προσανατολισμό διαφορετικό.

Ας δούμε λίγο εγχώρια και με τις πρόσφατες εκλογές ένα παράδειγμα για να γίνει αντιληπτό.

Ένα νεοεμφανιζόμενο κόμμα εντός Βουλής, χωρίς καν να έχει δείξει δείγματα γραφής, ούτε σαν πολιτικός σχηματισμός μα ούτε και ως πρόσωπα που ζήτησαν την ψήφο μας.

Απλά το target group τους ήταν εντός της θρησκευτικής συνείδησης των υποψηφίων ψηφοφόρων τους.

Κάποιοι με "εμφανίσεις" δίπλα σε γνωστούς επώνυμους, με μια φώτο ίσως σε ένα γήπεδο.

Την "εικόνα" τους για το θεαθήναι.

Πινάτ πχ λένε τον σκύλο που υιοθέτησε ο νυν πρωθυπουργός με προβολή στα ΜΜΕ.

Στις πρόσφατες εκλογές μεγάλου πολιτικού κόμματος, η δημόσια προβολή & προώθηση της διαφορετικότητας, του συντρόφου ενός υποψηφίου για την προεδρία, ως προοδευτική "εικόνα".

Το κλέψαμε και αυτό.

Κλέψαμε τις συμβουλές "εικόνας" των image makers του "εξωτερικού" τώρα και εγχώρια.

Σε ποιο τοίχο θα στηθεί, αν έχει διχρωμία, αν έχει ορθή γωνία ή πρέπει να είναι σε εξωτερικό χώρο με φυτά και άσπρο πουκάμισο ή ταγιέρ.

Ενδιαφέρει κανέναν στην καθημερινότητα του αν έχει σκύλο ο Μητσοτάκης ή αν έχει σύντροφο ο Κασσελάκης;

Προσωπικά με αφήνει παγερά αδιάφορο όταν τα "δικά" μου παιδιά δεν βρίσκουν δουλειά, δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τα παιδιά του πρωθυπουργού, εάν μετά δυσκολίας τους προσφέρω το οτιδήποτε από ακρίβεια κλπ και κανένας απ' όλους τους "ίδιους", δεν μου δίνει ένα χειροπιαστό πλάνο.

Να εμπιστευτώ ότι εάν τον "επιλέξω", στην χώρα μου θα επιστρέψει η πραγματική ελευθερία, δημοκρατία, η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη και το βιοτικό μας επίπεδο ως πολίτες θα επανέλθει.

Όλα τα υπόλοιπα είναι τρίχες σε μια κόμη, ένα φίλτρο στα social, μια αερολογία χωρίς υπόβαθρο σε ένα live, χωρίς ουσία μόνο για “καρδούλες & λαϊκς”.

Αλήθεια ντρέπομαι προς το παρόν τουλάχιστον  για την χώρα που πρόκειται να παραδώσω στα παιδιά μου.

Εάν όλοι εμείς ως ενεργοί πολίτες, με κριτική ορθή αλλά και πολιτική σκέψη δεν καταφέρουμε να τους τοποθετήσουμε όλους "αυτούς", με την ωραία τους  εικόνα, την "εικόνα περιτυλίγματος" τους βάλουμε στην άκρη.

Προτεραιότητα, σε οποιαδήποτε διακυβέρνηση, ανεξάρτητου αυτοπροσδιορισμού  & τοποθέτησης σε δεξιά, κέντρο, αριστερά στην χώρα μας, πρέπει να έχει ο άνθρωπος.

Ας το προσπαθήσουμε μαζί, μπορούμε να αλλάξουμε εμείς οι πολίτες, όλα τα εις βάρος μας δεδομένα.

Πέρασε μία εβδομάδα από την επιστροφή μικρών και μεγάλων στα σχολεία μας.

Δυστυχώς, η πολυαναμενόμενη επιστροφή δεν πραγματοποιήθηκε για όλους και ο λόγος είναι γνωστός...

Η απόλυτη καταστροφή...

Δύσκολα διαχειρίσιμη ως και αδύνατη. Όσοι, λοιπόν, είχαν την τύχη να επιστρέψουν, ίσως,  να κατακλύζονταν από διάφορα δυσάρεστα συναισθήματα όπως η αμηχανία, η λύπη, η απογοήτευση, το  άγχος ίσως και ο θυμός.

Πώς, άραγε, να εξηγηθεί όλη αυτή η ασύλληπτη κατάσταση στα παιδιά, πώς να κατευναστεί ο θυμός και πώς να απομακρυνθεί το αίσθημα της παραίτησης.

Το πιο σπουδαίο, όμως,  από όλα... Πώς, μέσα από όλη αυτή την τραγωδία, να γεννηθούν μαθήματα ζωής τα οποία θα φωλιάσουν στις καρδιές των παιδιών αντικαθιστώντας τα όποια αρνητικά τους συναισθήματα. Αυτός και μόνο αυτός θα πρέπει να είναι ο ένας και μοναδικός στόχος από δω και πέρα.

Μαθαίνω να εκφράζω ελεύθερα και αβίαστα τη γνώμη μου και τα συναισθήματά μου. Δεν κρύβομαι πίσω από τους υπόλοιπους, ακούω τους γύρω μου άλλα ακούνε και οι υπόλοιποι ΕΜΕΝΑ.

Το σχολείο δεν είναι μόνο όσα θα διδαχθώ αλλά και όσα θα διδαχθούν και θα μάθουν οι άλλοι για μένα από ΕΜΕΝΑ.

Μόνο με αυτόν τον τρόπο το σχολείο θα καταφέρει να αφουγκραστεί το κάθε παιδί και το κάθε παιδί θα καταφέρει να αφουγκραστεί την κάθε προσωπικότητα.

Μαθαίνω να αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεών μου. Ζούμε σε μία εποχή κατρακύλας στην οποία κάνεις και καμία δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τίποτα.

Μαθαίνω, λοιπόν, πόσο μεγάλη σημασία έχει η ευθύνη, η αναγνώριση του λάθους, η μετάνοια και η απόδοση δικαιοσύνης. Μαθαίνω να μην τρέμω την ευθύνη και την τιμωρία αλλά να παραδέχομαι το λάθος μου να δεσμεύομαι ότι θα επανορθώσω και θα διορθώσω. Μαθαίνω τον σεβασμό.

Η λύση δεν είναι, σε καμία περίπτωση, η παραίτηση η κατάρρευση και ο θυμός. Η λύση είναι η δύναμη, η ψυχραιμία, η ενότητα και η αλληλεγγύη. Μαθαίνω τη συνεισφορά, τη συλλογικότητα, τη θέληση, την οργάνωση, την αντοχή και τη δουλειά προς τη ζωή. Μαθαίνω μία λέξη χιλιοειπωμένη αλλά όχι βαθιά ριζωμένη, την ενσυναίσθηση.

Τρία μαθήματα ζωής, λοιπόν, τα οποία είναι αναγκαίο να διδαχθούν στα παιδιά προκειμένου να προκύψει κάτι θετικό και ελπιδοφόρο, μία ηλιαχτίδα φωτός και αισιοδοξίας στη ζοφερή πραγματικότητα.

Εκπαιδευτικός Γενικής και Ειδικής Αγωγής

Παντελής Μαυρίδης
Φυσικός

Ναι, αυτός που έχει εκ πεποιθήσεως "ζητήσει" από το σύνολο συνειδητά να απέχει ή να "ψηφίζει" από τα νυν κόμματα & πολιτικούς σχηματισμούς, το λιγότερο χειρότερο από τα υπόλοιπα.

Ναι, σε εκείνον πρέπει να δοθεί το βήμα να εκφραστεί.

Ναι, σε εκείνον τον πολίτη που έχει άποψη, αλλά και ιδέες.

Τον ενεργοποιούμε όλοι εμείς, παροτρύνοντας τον "αφαιρώντας" τις οποίες ταμπέλες αριστερά, δεξιά, κέντρο ή άκρα, κάνοντας τον να νοιώσει ότι δεν χρειάζεται να είναι κάτω από καμία "ταμπέλα" ή "σκέπη" για να προσφέρει την πολιτική του σκέψη.

Η χώρα μας χρειάζεται πλέον ενεργούς πολίτες ενωμένους, δημοκράτες χωρίς κανένα διχασμό & ταμπέλες όπως μας έχουν "συνηθίσει".

Φτάνει πια, τους "χορτάσαμε".

Ανθρώπους ικανούς στα κέντρα εξουσίας & αποφάσεων που να "ακούν" τον πολίτη την κοινωνία συνολικά και να ενεργούν γι αυτήν.

Παράλληλοι οι δρόμοι, σε οποίο πολιτικό σχηματισμό συντάσσεται σε αυτή την πολιτική σκέψη.

Όλα τα αλλά, είναι απλά ταμπέλες & συμφέροντα.